” Co kilka kilometr\u00f3w robimy przystanki: potrzebne, aby mie\u0107 si\u0142\u0119 dotrze\u0107 do Szafarni, a jednocze\u015bnie niezbyt d\u0142ugie, aby nogi nie odzwyczai\u0142y si\u0119 od drogi. Ludzie, kt\u00f3rych czasem mijamy, sprawiaj\u0105 wra\u017cenie, jakby zastanawiali si\u0119: dok\u0105d oni id\u0105? Po co?<\/p>\n
Docieramy do miejscowo\u015bci P\u0142onne, kt\u00f3ra jest pierwowzorem Kr\u0119py opisanej w \u201eNocach i dniach\u201d Marii D\u0105browskiej: pisarka przebywa\u0142a tutaj kilka razy u swojej siostry. W tej wsi znajduje si\u0119 r\u00f3wnie\u017c jeden z ko\u015bcio\u0142\u00f3w \u015bw. Jakuba na szlaku Camino Polaco.<\/p>\n
St\u0105d otoczona drzewami droga asfaltowa prowadzi prosto do Szafarni. Twarda nawierzchnia bole\u015bnie odczuwana jest przez moje stopy, lecz jestem ju\u017c przyzwyczajony, nie my\u015bl\u0119 o tym. – – -Zobaczcie, jak pi\u0119knie! – wo\u0142a Stachu.(…)”<\/p>\n
Miko\u0142aj Wyrzykowski, Niedziela 32\/2015<\/p>\n
Co kilka kilometr\u00f3w robimy przystanki: potrzebne, aby mie\u0107 si\u0142\u0119 dotrze\u0107 do Szafarni, a jednocze\u015bnie niezbyt d\u0142ugie, aby nogi nie odzwyczai\u0142y si\u0119 od drogi. Ludzie, kt\u00f3rych czasem mijamy, sprawiaj\u0105 wra\u017cenie, jakby zastanawiali si\u0119: dok\u0105d oni id\u0105? Po co?<\/p>\n
U Marii<\/strong> U Fryderyka<\/strong> O poranku<\/strong>
\nDocieramy do miejscowo\u015bci P\u0142onne, kt\u00f3ra jest pierwowzorem Kr\u0119py opisanej w \u201eNocach i dniach\u201d Marii D\u0105browskiej: pisarka przebywa\u0142a tutaj kilka razy u swojej siostry. W tej wsi znajduje si\u0119 r\u00f3wnie\u017c jeden z ko\u015bcio\u0142\u00f3w \u015bw. Jakuba na szlaku Camino Polaco. St\u0105d otoczona drzewami droga asfaltowa prowadzi prosto do Szafarni. Twarda nawierzchnia bole\u015bnie odczuwana jest przez moje stopy, lecz jestem ju\u017c przyzwyczajony, nie my\u015bl\u0119 o tym. – Zobaczcie, jak pi\u0119knie! – wo\u0142a Stachu. Przenosz\u0119 wzrok tam, gdzie on wskazuje r\u0119k\u0105 i natychmiast si\u0119 zatrzymuj\u0119. Ciep\u0142e, pomara\u0144czowe s\u0142o\u0144ce w\u0142a\u015bnie chowa si\u0119 za horyzontem, po raz ostatni dzi\u015b jego promienie padaj\u0105 na \u0142\u0105k\u0119 i zielone trawy, ko\u0142ysz\u0105ce si\u0119 lekko pod dotykiem wiatru. Stoj\u0105ce przy drodze drzewo obleczone jest \u015bwiat\u0142em s\u0142onecznym. Wyjmuj\u0119 aparat. Minuty si\u0119 rozci\u0105gaj\u0105, czas zostaje zatrzymany.<\/p>\n
\nZachodz\u0105ce s\u0142o\u0144ce towarzyszy nam w drodze a\u017c do samego O\u015brodku Chopinowskiego w Szafarni. Otwieramy bram\u0119. Ogr\u00f3d o\u015bwietlony jest bladymi latarenkami, kt\u00f3re sprawiaj\u0105, \u017ce bia\u0142y pa\u0142ac b\u0142yszczy w ciemno\u015bci. Pani Agnieszka Brzezi\u0144ska, dyrektorka O\u015brodku Chopinowskiego, czeka na nas przed drzwiami, pytaj\u0105c, jak min\u0119\u0142a nam droga. Opowiadamy, pokazuj\u0105c Paszporty Pielgrzym\u00f3w, zaraz te\u017c dostajemy piecz\u0105tki. O\u015brodek Chopinowski w Szafarni jest r\u00f3wnie\u017c schroniskiem dla pielgrzym\u00f3w podr\u00f3\u017cuj\u0105cych szlakiem \u015bw. Jakuba \u2013 w Hiszpanii takie miejsca nazywane s\u0105 \u201ealbergue\u201d. Tutaj ka\u017cdy, za okazaniem Paszportu Pielgrzyma, otrzyma nocleg i wspania\u0142\u0105 go\u015bcin\u0119.
\nSiedz\u0105c w kawiarence, dowiadujemy si\u0119, \u017ce pani Agnieszka jest podr\u00f3\u017cy do Santiago de Compostela. – Id\u0119 szlakiem hiszpa\u0144skim, ale odcinkami, gdy\u017c nie mam wystarczaj\u0105co du\u017co czasu na jego jednorazowe przej\u015bcie. Moja pielgrzymka wi\u0119c trwa i trwa, ale jestem ju\u017c coraz bli\u017cej Santiago. – u\u015bmiecha si\u0119.
\nRozgl\u0105dam si\u0119 po pomieszczeniu. Na szafce, obok muszli oraz ksi\u0105\u017cek opisuj\u0105cych szlak \u015bw. Jakuba, stoj\u0105 portrety przedstawiaj\u0105ce Chopina. To w\u0142a\u015bnie tutaj polski kompozytor, jeszcze jako m\u0142ody ch\u0142opak, sp\u0119dza\u0142 wakacje w 1824 i 1825 roku. Czternastoletni Fryderyk przyje\u017cd\u017ca\u0142, aby odwiedzi\u0107 swojego koleg\u0119, Dominika Dziewanowskiego. Mimo swego w\u0105t\u0142ego zdrowia by\u0142 zachwycony atrakcjami wiejskiego \u017cycia. Spacerowa\u0142, grywa\u0142 na pianinie na zaproszenia s\u0105siad\u00f3w, s\u0142ucha\u0142 i obserwowa\u0142. Swoje wra\u017cenia opisywa\u0142 w redagowanym przez siebie \u201eKurierze Szafarskim\u201d, podpisuj\u0105c si\u0119 jak Pichon. Podczas pobytu w Szafarni Fryderyk Chopin je\u017adzi\u0142 r\u00f3wnie\u017c do pobliskich miejscowo\u015bci, m.in. Golubia-Dobrzynia oraz Torunia, gdzie zachwyci\u0142 si\u0119 piernikami. Tym, co najbardziej go interesowa\u0142o, by\u0142a wiejska muzyka. Siada\u0142 cz\u0119sto, s\u0142uchaj\u0105c i zapisuj\u0105c ludowe pie\u015bni. W ten spos\u00f3b zmieni\u0142 spos\u00f3b postrzegania rytmu w muzyce. W Szafarni pozna\u0142 kultur\u0119 i tradycj\u0119 polsk\u0105, kt\u00f3ra p\u00f3\u017aniej sta\u0142a si\u0119 inspiracj\u0105 podczas tworzenia s\u0142ynnych mazurk\u00f3w.
\nSpacerujemy po pa\u0142acu, w\u015br\u00f3d starych foteli, luster i portret\u00f3w Chopina. Wchodzimy do sali koncertowej. – W\u0142a\u015bnie tutaj, co roku w maju, odbywaj\u0105 si\u0119 Mi\u0119dzynarodowe Konkursy Pianistyczne dla Dzieci i M\u0142odzie\u017cy \u2013 wyja\u015bnia pani Agnieszka. Pierwsza edycja konkursu mia\u0142a miejsce w 1992 roku. Kolejne edycje mia\u0142y ju\u017c charakter mi\u0119dzynarodowy. W konkursie bior\u0105 udzia\u0142 m\u0142odzi piani\u015bci w wieku od 6 do 16 lat. Przyje\u017cd\u017ca tutaj m\u0142odzie\u017c z r\u00f3\u017cnych zak\u0105tk\u00f3w \u015bwiata \u2013 fortepian, dzi\u015b tak cichy, rozbrzmiewa wtedy d\u017awi\u0119kami mazurk\u00f3w, przenosz\u0105c nas w czas, kiedy w Szafarni przebywa\u0142 Fryderyk Chopin.
\nNie\u015bmia\u0142o gramy na koncertowym fortepianie. W pokoju, gdzie nocujemy, znajduje si\u0119 pianino: jego d\u017awi\u0119ki ci\u0105gn\u0105 si\u0119 d\u0142ugo w noc, a\u017c wreszcie zasypiamy po ostatnim akordzie.<\/p>\n
\nBudzimy si\u0119 leniwie, poranne s\u0142o\u0144ce wpada przez okno. Postanawiamy pospacerowa\u0107 po ogrodzie otaczaj\u0105cym pa\u0142ac. Jest cudownie. Ptaki \u015bpiewaj\u0105, roztaczaj\u0105ca si\u0119 doko\u0142a ziele\u0144 jest bujna, g\u0119sta i pi\u0119knie pachnie. Mijamy fortepian przystrojony kwiatami. Jak m\u00f3wi\u0105, nawet staw posiada kszta\u0142t fortepianu. Czuj\u0119 spok\u00f3j i sielsko\u015b\u0107, m\u00f3g\u0142bym bez ko\u0144ca spacerowa\u0107 tymi \u015bcie\u017ckami. Siadamy na \u0142awce, obserwuj\u0105c tafl\u0119 stawu, po kt\u00f3rej \u0142agodnie pe\u0142za wiatr. Niebawem b\u0119dziemy musieli i\u015b\u0107 dalej, lecz nie my\u015blimy o tym, pragniemy zosta\u0107 tu jak najd\u0142u\u017cej. To miejsce, kt\u00f3re inspiruje.
\nMiko\u0142aj Wyrzykowski<\/strong><\/p>\n<\/div>\n