{"id":11747,"date":"2015-12-11T14:24:55","date_gmt":"2015-12-11T13:24:55","guid":{"rendered":"http:\/\/kudlaczewpodrozy.pl\/?p=11747"},"modified":"2015-12-11T17:27:20","modified_gmt":"2015-12-11T16:27:20","slug":"bezpieczne-piekno-recenzja-filmumakbet","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/kudlaczewpodrozy.pl\/?p=11747","title":{"rendered":"Bezpieczne pi\u0119kno. Recenzja filmu”Makbet”."},"content":{"rendered":"

Przede wszystkim: wspania\u0142a gra aktorska. Michael Fassbender, wywa\u017cony i oszcz\u0119dny w gestach, a we wn\u0119trzu palony \u017c\u0105dz\u0105 w\u0142adzy. Marion Cottilard, zdecydowana i ch\u0142odna jak ostrze no\u017ca, od pocz\u0105tku hipnotyzuje stalowym spojrzeniem. Dalej: praca kamery, \u015bwietnie ukazane mgliste, szkockie krajobrazy, senne i zimne. Klimat g\u0119sty i ci\u0119\u017cki – mi\u0119so. Barwy jak malowane. \u015awietnie komponuj\u0105ca si\u0119 muzyka.<\/p>\n

A mimo wszystko czego\u015b brakuje. Potrawy, cho\u0107 pyszne, nie sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 na wy\u015bmienit\u0105 uczt\u0119.<\/p>\n

Dzie\u0142o Justina Kurzela zachwyca form\u0105 i wierno\u015bci\u0105 orygina\u0142owi, nie jest jednak arcydzie\u0142em. Re\u017cyser wykona\u0142 dobr\u0105 robot\u0119, ale to wci\u0105\u017c tylko dobra robota. Ze strachu b\u0105d\u017a mi\u0142o\u015bci do Szekspira nie poszed\u0142 dalej, nie zinterpretowa\u0142 tekstu, a tylko pi\u0119knie go poda\u0142. Najnowszy \u201eMakbet\u201d znalaz\u0142 si\u0119 wi\u0119c w bezpiecznym \u201epomi\u0119dzy\u201d: spe\u0142nia wszystkie wymogi, cho\u0107 robi niewiele wi\u0119cej ponadto.<\/p>\n

Mimo to nadal, jak najbardziej warto i\u015b\u0107 do kina. Justin Kurzel stworzy\u0142 wspania\u0142\u0105 adaptacj\u0119 dzie\u0142a Szekspira i je\u015bli ogl\u0105damy jego film jako adaptacj\u0119, sprawdza si\u0119 doskonale.<\/p>\n

Dobrze spisuje si\u0119 slow-motion w scenach bitewnych. Ju\u017c na pocz\u0105tku, gdy widzimy trzy wieszczki niemo przypatruj\u0105ce si\u0119 bitwie, czujemy dotyk grozy, napi\u0119cie wzrasta, a g\u0119sta mg\u0142a sprawia, \u017ce czujemy si\u0119, jakby\u015bmy z bohaterami spacerowali w majakach sennych, nie wiedz\u0105c do ko\u0144ca, co si\u0119 dzieje, co kieruje d\u0142oni\u0105, kt\u00f3ra bierze sztylet. Narracja jest powolna, przejmuje nas panuj\u0105ca wok\u00f3\u0142 cisza: tak trwa\u0142a, \u017ce mamy wra\u017cenie, jakby negowa\u0142a zdarzenia dziej\u0105ce si\u0119 na ekranie. A\u017c rozlega si\u0119 krzyk: \u201eKr\u00f3l nie \u017cyje! Bijcie w dzwony!\u201d. Klimat jeszcze bardziej g\u0119stnieje, zaczyna si\u0119 szale\u0144stwo. Makbet zostaje kr\u00f3lem, ale nie daje mu to pe\u0142ni szcz\u0119\u015bcia: wci\u0105\u017c co\u015b go gn\u0119bi, nawet t\u0142um wykrzykuj\u0105cy bezmy\u015blnie \u201eChwa\u0142a Makbetowi\u201d nie odp\u0119dza jego chorych zmartwie\u0144. Michael Fassbender doskonale odzwierciedla to, co dzieje si\u0119 we wn\u0119trzu szkockiego tyrana.<\/p>\n

\"Makbet\"<\/a><\/p>\n

Jest kilka scen, za kt\u00f3re uwielbiam film Justina Kurzela. Poruszaj\u0105cy monolog Marion Cottilard, ukazanie ja\u0142owo\u015bci rz\u0105d\u00f3w Makbeta, kt\u00f3ry sp\u0119dza ca\u0142e dni w komnacie, nie wiedz\u0105c, co zrobi\u0107 z w\u0142adz\u0105 poza strachliwym eliminowaniem wszystkich wrog\u00f3w. Obrazy na d\u0142ugo zapadaj\u0105 w pami\u0119\u0107, zw\u0142aszcza gra barwami: szara mg\u0142a, kt\u00f3ra coraz bardziej przechodzi we wszechogarniaj\u0105c\u0105 czerwie\u0144. Momentami m\u0119czy jednak efekciarstwo i zbyt du\u017ca wierno\u015b\u0107 tekstowi Szekspira. Ta teatralno\u015b\u0107 m\u0119czy, nu\u017cy. A ja chc\u0119 interpretacji, nie odtworzenia. Chc\u0119 czego\u015b ponad zwyk\u0142y zachwyt.<\/p>\n