![\"019-1\"](\"http:\/\/kudlaczewpodrozy.pl\/wp-content\/uploads\/2013\/06\/019-1.jpg\")
<\/a><\/p>\nDziewczyna z czarodziejsk\u0105 r\u00f3\u017cd\u017ck\u0105<\/b><\/p>\n Marta Zaparucha, niska, jakby niepozorna, z d\u0142ugimi w\u0142osami i pi\u0119knym u\u015bmiechem idzie korytarzem gimnazjum. Idzie szybko, energicznie, przybijaj\u0105c pi\u0105tki ze znajomymi i nie zwracaj\u0105c uwagi na swoje rysunki, kt\u00f3re wisz\u0105 na \u015bcianach \u2013 spojrzenie kieruje dok\u0142adnie przed siebie. S\u0142ycha\u0107 g\u0142o\u015bny dzwonek, wchodzimy do sali. Zaczyna si\u0119 lekcja. Marta s\u0142ucha z uwag\u0105, co\u015b zapisuje, ale gdy tylko nauczycielka nie patrzy, otwiera zeszyt na ostatniej stronie i rysuje tam wszystko, co w tej chwili ma w g\u0142owie. Od portret\u00f3w postaci, przez cebule skacz\u0105ce na trampolinie, a\u017c po pi\u0119kne, kwitn\u0105ce wi\u015bnie. Pokazuje mi sw\u00f3j zeszyt. \u201eTo nie zeszyt, to dzie\u0142o sztuki\u201d \u2013 m\u00f3wi\u0119 oniemia\u0142y. \u015amieje si\u0119 ze mnie, przest\u0119puj\u0105c z nogi na nog\u0119 i odpowiada: \u201eTo nic, nic takiego. Smutno by by\u0142o, gdyby te kartki mia\u0142y by\u0107 takie puste…\u201d<\/p>\n Gdy wraca do domu, znowu rysuje, przegl\u0105da blogi z rysunkami, a gdy nie ma weny, ogl\u0105da BBC Sherlocka, s\u0142ucha muzyki, czyta Oscara Wilde’a i oczywi\u015bcie mang\u0119. Wszystko, co poza rysunkiem, i tak odbija si\u0119 w rysunku.<\/p>\n Pewnie urodzi\u0142a si\u0119 z kartk\u0105 i o\u0142\u00f3wkiem w d\u0142oni, ale w mangowym stylu rysuje od 4 klasy podstaw\u00f3wki. \u201eTo wszystko przez telewizj\u0119\u201d \u2013 opowiada \u2013 \u201eOgl\u0105da\u0142am kresk\u00f3wki i nawet nie wiedz\u0105c, \u017ce to anime, od razu je pokocha\u0142am.\u201d P\u00f3\u017aniej by\u0142y kolejne stopnie: gazety o mandze znajdywane w ksi\u0119garniach, opowiadania, kresk\u00f3wki… \u201eDo tej pory obejrza\u0142am jakie\u015b 50 serii anime, a pok\u00f3j mam zawalony 90 tomikami r\u00f3\u017cnych mang.\u201d \u2013 \u015bmieje si\u0119. Na tym oczywi\u015bcie nie poprzestaje, chce by\u0107 coraz lepsza. Wszystko, co przeczyta i zobaczy, p\u00f3\u017aniej miesza z w\u0142asn\u0105 wyobra\u017ani\u0105 i przelewa na papier, lub, je\u015bli tylko mo\u017ce, na tablet, rysuje nawet na paragonach, poruszaj\u0105c delikatnie o\u0142\u00f3wkiem, swoj\u0105 czarodziejsk\u0105 r\u00f3\u017cd\u017ck\u0105. I nape\u0142nia zwyk\u0142y paragon magi\u0105.<\/p>\n Gdy pochyla si\u0119 nad zeszytem, inspiracj\u0105 mo\u017ce by\u0107 wszystko: od kanapki z d\u017cemem, po scen\u0119 z filmu czy kr\u00f3tk\u0105 rozmow\u0119 i podrapane drzwi. Jednym z marze\u0144 Marty jest wycieczka do Dublina (ach, ten Oscar Wilde i James Joyce) i wydanie w\u0142asnej mangi: nie wie, kiedy i jak, ale wie, \u017ce na pewno to zrobi! Praca nad ok\u0142adk\u0105 \u201eKud\u0142aczy w Podr\u00f3\u017cy: W\u0142ochy na trzy collie\u201d i p\u00f3\u017aniej trzymanie tej ksi\u0105\u017cki w r\u0119kach r\u00f3wnie\u017c sprawi\u0142o jej wiele rado\u015bci, pewnie zw\u0142aszcza przy nazywaniu plik\u00f3w jak \u201e001nfgskdnsdyw8\u201d, w czym kompletnie nie mog\u0142em si\u0119 po\u0142apa\u0107. \u201eW liceum id\u0119 do klasy artystycznej.\u201d \u2013 wyja\u015bnia. \u2013 \u201eMog\u0119 ilustrowa\u0107, tworzy\u0107 mangi, ok\u0142adki, robi\u0107 cokolwiek, co zwi\u0105zane z rysunkiem!\u201d Jest niewiele rzeczy, kt\u00f3re mog\u0105 j\u0105 odci\u0105gn\u0105\u0107 od pasji.<\/p>\n Marta jest otwarta, nie otacza si\u0119 jedynie \u015bwiatem mangi, cho\u0107 uwielbia kultur\u0119 japo\u0144sk\u0105 (przez 7 lat \u0107wiczy\u0142a karate). Jest samoukiem, ma 15 lat, szerokie horyzonty i wizj\u0119 siebie. Tworzy i eksperymentuje z rysunkiem, szuka nowych dr\u00f3g, twierdzi, \u017ce chcia\u0142aby nawet spr\u00f3bowa\u0107 rze\u017aby \u2013 premiera \u201eKud\u0142aczy\u201d, gdy w s\u0142oneczny dzie\u0144 odchodzi, ob\u0142adowana ksi\u0105\u017ckami, jest po prostu kolejnym stopniem, z kt\u00f3rego jest bardzo dumna. Jak prawdziwa artystka, jest niezwykle skromna, ma problemy ze zbyt kr\u00f3tkim o\u0142\u00f3wkiem i ma\u0142\u0105 liczb\u0105 stron w zeszycie. A gdy tak idzie szkolnym korytarzem, po\u015br\u00f3d\u00a0 wielu n\u00f3g i d\u017awi\u0119ku rozm\u00f3w, patrz\u0105c prosto przed siebie, wcale nie my\u015bli o snach czy kolejnym rysunku, ale chce po\u017cyczy\u0107 kredki od kole\u017canki, bo swoich wyj\u0105tkowo zapomnia\u0142a zabra\u0107 z domu. I wprost nie mo\u017ce wytrzyma\u0107, bo jedna z postaci w zeszycie od matematyki ma nie pokolorowane oko \u2013 idzie wi\u0119c dalej, przed siebie, wzywana przez Pi\u0119kno i dzwonek na lekcje.<\/p>\n Miko\u0142aj Wyrzykowski<\/b><\/p>\n Rozgarty, 16.06.2013<\/b><\/p>\n Tekst nieautoryzowany<\/p>\n Marta by\u0142a te\u017c na naszym spotkaniu autorskim\u00a0 1 czerwca 2013.<\/p>\n .<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n