Jesienny spacer – opowiadanie

Tej nocy spacerowali nad Wisłą, lewym brzegiem mostu. W innej części miasta, wokół pomnika Kopernika, jak co dzień krążyły tłumy ludzi. Na drugim, starym moście ktoś stał wraz z grupą przyjaciół – wypuszczali chińskie lampiony, które szybowały wyżej i wyżej, a ich samotne płomienie pochłaniało niebo.

 

 

Ona i on szli lewą stroną mostu, blady księżyc oświetlał im drogę. Toruń pachniał cynamonem, cynamonem i świeżymi piernikami.

 

DSC_2498-1

Objął ją ramieniem.

– Koń na C2 – powiedział. Dopiero zaczęli grać w szachy, idąc przed siebie z zamkniętymi oczami.

Zastanowiła się chwilę.

– Och, wiesz przecież, że nie chodzi o wygraną czy przegraną. Liczy się sama gra.

– A kiedy już skończymy, będziemy nareszcie razem? Do końca?

DSC_2491-1

Kiwnęła głową, lecz on tego nie widział. Mieli przecież zamknięte oczy.Chciałam ci zadać parę pytań. To ważne. Pierwsze: chciałbyś przystąpić do Partii Białego Misia?

– A co to takiego?

– Nie mam zielonego pojęcia – roześmiała się.

– Dobrze, grajmy dalej w szachy.

– Jakie szachy? Ja nie umiem grać w szachy.

Cisza.

– Ja też nie gram w szachy. Ale żyję. To chyba dobrze. Bardzo dobrze.

DSC_2472-1

Otworzyli oczy. Byli na środku mostu. Pochylili się, by w Wiśle ujrzeć swe odbicia.

Mikołaj Wyrzykowski

 

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *